واژه های بارانی

زیر باران باید رفت...

واژه های بارانی

زیر باران باید رفت...

واژه های بارانی

قلبها هم پاییزی می شوند،
وقتی فصل عاطفه کوتاه می شود...

بگذار زمان همین گونه بگذرد،
حرفی نیست؛
قلب من هم روزی جوانه خواهد زد،
از مشتی خاک!
بهار که بیاید...

بایگانی
آخرین مطالب
پیوندها

۴ مطلب در ارديبهشت ۱۳۹۱ ثبت شده است

۲۸
ارديبهشت


می خواهم اعتراف کنم

که واژه هایم به حد کافی پوسیده اند

و به کار التیام زخم تو نمی آیند

اما

قلبم تیر می کشد،

رنگ واژه هایت که می پرد،

نفس کلماتت که می گیرد

و درد را که بازدم می کنی

با توام رفیق؛

غم تو

از "هرجنس" که باشد

برای من قیمتی ست

دیگر باید مطمئن شده باشی

که من حامی سرمایه ات هستم

و رنجت را

گرانتر از همه وجودم می خرم

و دردت را

در حفره های دلم تلنبار می کنم

 

من هم مثل تو

اکسیژن شرقی می مکم

و قلبم

خون شرقی پمپاژ می کند

زبان ساده ترش این است؛

بلور دلت که می شکند

من هم ترک می خورم...

اما

غمگین نباش رفیق!

حالا که شکسته شدی

قیمتی تری!

۲۷
ارديبهشت

دبیرستانی که بودم می دیدم که همکلاسیهایم حرفهای زیادی دارند که با هم و برای هم بزنند، اصلا گمان می کنم پرحرفترین موقعیت برای دختران همین سن و سال باشد.

کم حرف تر از بچه ها بودم، عادت نداشتم اعتقاداتم را تبدیل به وعظ و خطابه کنم و بابت شان منبر بروم، اعتقادات مذهبی ام را هر وقت لازم بود و نیاز به دفاع داشت خرج میکردم، در عین حال معلوم بود چه تیپ مذهبی ای دارم، مواضع هم را خوب می شناختیم و عکس العملهای طرف مقابل برایمان قابل پیش بینی بود. درباره سوژه های اجتماعی هم کمتر فرصت و نیاز به اظهار نظر بروز میکرد. نتیجه حرف زدن و بحث کردن، چیزی جز عذاب وجدانی نبود که حسابی آزارم میداد؛ این را یکی دوبار تجربه کرده بودم.

 ...

زندگی در خوابگاه دانشجویی چیزی بود که همیشه در آرزویش بودم؛ حسی که از نوجوانی هم با من بود؛ همان روزها که آرزو میکردم در یک مدرسه شبانه روزی درس بخوانم وهیچ وقت محیط دلچسبش را ترک نکنم؛ حس استقلال طلبانه ای که تا دانشگاه هم با من بود.

با وجود آن همه عشق و علاقه ام به زندگی خوابگاهی، تنها فرصت یک ترم حضور در خوابگاه را پیدا کرده بودم تا همه عشقم با اتفاقاتی که در آنجا برایم می افتاد به نفرتی همیشگی تبدیل شود.

یک روز با بچه های اتاق درباره اینکه چرا صدا و سیما دست از پخش موسیقی سنتی برداشته و به نوع کلاسیک و رپ و...رو آورده بحث می کردیم. با اینکه عادتم ارائه نظرات شخصی نبود، اما آن روز بی هیچ سوء نیتی، تحلیل آبکی خودم را تحویل هم اتاقی ها دادم و گفتم به نظر من این سبک ترانه ها- که محتوای تغییر یافته ای دارند- بیشتر برای جذب جوانهایی که به شنیدن متن های مبتذل عادت کرده اند، و تغییر تدریجی ذائقه آنها به سمت شنیدن محتویات سالمتر، مورد اقبال رسانه ها  قرار گرفته اند و شاید علت توجه صدا و سیما به این نوع موسیقی همین باشد...

هنوز- به قول کرباسجی در جلسه دادگاه – کلامم منعقد نشده بود که "شیوا" با عصبانیتی باور نکردنی، توپ و تشرش را به سمت من حواله کرد و با کینه تمام، تحلیلم را زیر سوال برد و از جملات توهین آمیز، هرچه در چنته داشت نثارم کرد. هاج و واج مانده بودم؛ نمیدانستم کجای حرفم به کجای احساسش برخورد کرده که این طور داغ کرده و بالا و پایین می پرد...

داد و فریادهایمان که تمام شد و دعوایمان که فروکش کرد و شیوا از اتاق بیرون رفت، بچه ها برایم توضیح دادند که چند روز پیش، شیوا درباره اینکه از بچگی عادت به شنیدن همه جور ترانه ای داشته و حالا هم نمیتواند این عادتش را ترک کند حرف زده و حالا به گمان اینکه من هم از این موضوع اطلاع داشته ام و از روی عمد این بحث را پیش کشیده ام که تحقیرش کنم از در اعتراض وارد شده...

دلم گرفت...بیشتر به خاطر برخورد بدی که جلوی چشم بچه ها با من داشت....قهر توی کارم نبود اما کمی کم محلی را حق خودم میدانستم، گرچه کم کم بی خیال قضیه شدم و خیلی زود اوضاع برای همه عادی شد.

...

حالا یک اتاق مجازی دارم که گاهی حرفهایم را آرام و با احتیاط از پنجره اش بیرون می ریزم، اما هنوز هم همه برداشتهایم را دربست تحویل خلق الله نمیدهم، گاهی هم که احساس نیاز به حرف زدن دارم- بیشتر درباره احساسات شخصی ام- حرفهایم را با کنایه، غنی سازی میکنم تا اثر تخریبی اش کاهش پیدا کند.

مسلما اینکه هرآنچه را که در سرمان میگذرد لخت و عریان در معرض قضاوت بگذاریم اشتباه است، باید ضوابطی تراوشات ذهنی ما را مدیریت کند، باید یادمان باشد که روی خطوط قرمز پا نگذاریم، از محدوده ممنوعه عبور نکنیم و احترام آزادی بیان را داشته باشیم.

یک امر آزار دهنده این است که ما به خودمان حق بدهیم که صاحب افکاری را که نمی پسندیمشان، به گونه تحقیرآمیزی محاکمه کنیم و دلیل محکمه پسندمان هم این باشد که نوشته یا گفته او را توهین آمیز بدانیم، و در همان حال، امر بسیار خنده دار این است که افکار منتشره خودمان عمیقا بار توهین آمیز داشته باشند، یا انتشارشان در ملا عام به دلیل ملاحظات دیگری زشت باشد اما اعتماد به نفس کاذب، آنچنان تسخیرمان کرده باشد که "شیوا" گونه رفتار کنیم اما ککمان هم نگزد...

اگر من به آزادی بیان – در چارچوب ضوابط معقول و منطقی- پابندم باید این حق را برای دیگری هم بپذیرم، و آنچه را که از هضمش ناتوانم با تمسخر و تحقیر بی ارزش نکنم. و گاهی اوقات به مغزم اجازه بدهم که بدون ذهنیت و با دقت بیشتر درباره محصول ذهن دیگران قضاوت کند؛ شاید حقیقت همانگونه که هست جلوه گر شود.

۲۱
ارديبهشت

از نظر من دولتی نگاه کردن به مقوله روز زن یک انحراف در برداشت و ظلم دوباره ای ست که به زن میشود. اینکه همه انتظارمان از این روز را در این خلاصه کنیم که تسهیلاتی برای زنان شاغل ایجاد کنند یا پاداشی برای انان منظور کنند، یا حتی اگر روز زن را به این منظور پاس بداریم که بهانه ای برای پرداختن به مشکلات زنان است، باز هم راز این روز را نیافته ایم.

اگر قرار باشد این روز را همچون دیگر روزهای مناسبتی دولتی ببینیم که انگیزه ای برای پرداختن بیشتر به مشکلات قشر زن فراهم می آورد هر روز بی هویت دیگری می توانسته این بهانه را ایجاد کند و منشا پرداختن به ناهنجاریهای جامعه زنان باشد. چه لزومی دارد چنین رویداد مقدسی  برای نامیدن این روز انتخاب شود؟ اینکه میلاد برترین زن عالم انگیزه نامگذاری روز زن شده است برای تمرکز روی حقیقتی ست که بیش از همه مسئولیت را متوجه خود زنان می کند.

برای اینکه روز زن با مسمی باشد لازم است به رفتار اخلاقی و اجتماعی و معنوی حضرت تمسک کنیم و برای عبور از مرزی که آن سویش زن واقعی - با همه صفات خداپسند که در وجود دختر پیامبر (ص) مجتمع است -  در بلندای معنویت ایستاده است، باید تطابقی بین دنیای گیج کننده امروز و آرامش اخلاقی اسوه انسان کامل – حضرت زهرا(س) – ایجاد کنیم. بنابراین روز زن بیش از آنکه مسئولیتی را متوجه جامعه مردان کند زنان را مخاطب قرار میدهد و دستور العملی برای زندگی انسانی تر زن است . نگاه غیر واقعی به روز زن و برداشت غیر معنوی از آن ارزش این روز را کم میکند و موجب وهن صاحب این روز مقدس است.

مسئله دیگر اینکه ورود در جامعه مردانه اگرچه گاهی اوقات ضروریست، لوازم همین جامعه را می طلبد، نمیشود انتظار داشت زنانی در حیطه مسئولتهایی که بر اساس " شرایط مردانه " تعبیه شده اند وارد شوند اما از چارچوبهای مردانه حاکم گلایه مند باشند و انتظار تعدیل شرایط به نفع خود را داشته باشند.این، عین تناقض است؛ معنای این گفته این نیست که نباید برای زنان تسهیلاتی متناسب با جسم و روح آنها قائل شد بلکه سخن این است که وقتی پا در گلیم کار "مردانه" میگذاریم باید منتظر باشیم ما را هم "مرد" تصور کنند.

۰۱
ارديبهشت

گم شده ام،

در کوچه های بی نشان این "دهکده"

که هر کدام به چند پس کوچه می رسند...

اینجا که من ایستاده ام

درست روبروی من

 دارالمجانینی ست،

که آدمهایش به "هیچ" آویزانند

و در گوشه گوشه اش مغزهایی که " پلاسیده اند"

و در هر اتاقش

که چاردیوار شیشه ایست

کسی به قطره ای از اسکیزوفرنیا معتاد است؛

یکی به روی عشقی که "در دسترس نیست" می خندد

یکی برای کسی که نمرده می گرید

یکی به مِهری که نیست وابسته است...

یکی

روی ذهنش که از اینجا کاملا پیداست

فحشهای رکیک می پاشد

و به روح "مارشال مک لوهان" تقدیم میکند...

 

من به دنبال  " نفس" میگردم،

و چند عضو پیوندی

که در مزرعه بزرگ شده باشند؛

اندیشه...قلب...احساس...

و یک روح دهاتی

که مال این دهکده نباشد

کسی نشانی اش را نمیداند؟